گشودم نامه ای دید نگاهت

به هر لفظش کتاب از غزل بود

گهی می کشت، گاهی زنده میکرد

گهی طعم عسل، گاهی اجل بود

ازان عیدی که دادی، عید پیشین

دل بیچاره ام آمُخته گشته

بیا عیدی بده، رحمی بفرما

دلم در آتش خود پخته گشته

کجا یابم ترا در عید قربان

که قربانی کنم خود را به پایت

بگردم بار های بار دورت

ببوسم کعبه گاه گونه هایت

زنم صد سنگ بر شیطان جسمم

که فکر دیگری در سر نیارد

به هنگام که قربانت بگردم

گلویم، لفظ" آخ" بر نیارد

برای کشتنم این تازگیها

دو بمب انتحاری بسته ای تو

دو تا آتش فشان، دو موج سرکش

دوتا دام شکاری بسته ای تو

دو چشمانت دو راکت اتومات

دمادم می شود شلیک بر من

بیا ویران نما کاخ وجودم

که این ویرانی هم تبریک برمن

27/11/2009

تخم گندم بود، اما خوشه هایش جو شده

کهنه ها نویاد  بودند، لیک اینها رَو شده

پیش ازین تنها ز مسکو میرسید فرمان ظلم

شهر های نیم دنیا، جای یک مسکو شده

وارثان انقلاب خلق و ارباب جهاد

پیش دیو غرب هریک نقد مُردَه گَو شده

جملگی فرمانروایان جهاد و انقلاب

سر به پاهای اجانب مانده یک یک خَو شده

حرف از ناموس و از فرهنگ مردم میزدند

چشمه های این دو را خشکاند، یا پرچَو شده

آنکه در راه دفاع از خاک و ناموس وطن

خونها دادست اکنون بیشتر جَو جَو شده

سر به کف در جنگ ظلمت سالها جنگیده ایم

حاصل آن جنگ این شد، روز ها هم شَو شده

کهنه شد مردانگی و غیرت و ناموس و ننگ

. . . کشی و . . . مالی، نام  و رسم  نو شده

خورد و برد و کشت، خلق خسته و بیحال را

رهبران لاغر دیروز، چون  نر گو شده

فرض بنما، هندوکش از برف باشد استوار

وقتی فصل نو رسید، آن کوه یکجا اَو شده

آمدند از غرب، تا بر ما دموکراسی دهند

این شعار پوچ و خالی در حقیقت دَو شده

این شعار حق مردم یا حقوق مرد و زن

یا دروغ محض بوده یا که اینها سَو شده

صد دروغ شاخدار و مکر پیشاپیش بود

ماده گاو شاخدارش، بهر ما اینَو شده

5/10/2009

نهال صبر

نهال خورد صبر من، قدم قدم درخت شد

چه شاخه ها که آمده، به پیکر او سخت شد

اگر چه زیر بارغم، قدش دوتا و خم شده

نمانَد این فشار هم، چو زخمها کرخت شد

به برگهای این نهال نو ثمر نوشته است

غرور ایل سرکشم، فدای تاج و تخت شد

سواره های افتخار ایل من فنا شدند

پیاده ها یکی یکی، سوار اسپ بخت شد

چه آتشی بپا شده، به پنبه زار سبز ما

و پنبه های دیگران، ببین چگونه رخت شد

پدر کلان مهربان، تو گفتی قصه های خود

بیا زحال ما بپرس، زندگی چه سخت شد

15/10/2009

                غزل

دیروز اَمدہ مرہ اوگل کدے تو

قاشای مہ پیشی آتیم کل کدے تو

خانہ والہ خبر شد وای دہ روزمہ

خانہ رہ پور از غلماغل کدے تو

تورے پوڈکی رہ ما قد کس نگوفتوم

ایلغو تشکی رہ بیخی چل کدے تو

دیل مہ میدہ بودگ مالومہ در تو

ای بیخوندہ رہ خو گل گل کدے تو

ایلغو تشکی کدہ جیگرک موکونی

روی خو تاشہ تا‏‏ئی مل مل کدے تو

دہ گودَرے مہ امدہ دم خو راسنی

بانہ دہ پنڈکِی شفتل کدے تو

آر غید کہ شو شودہ دونیا بلے مہ

سیتارہ جور شودہ جل جل کدے تو

گونای مہ چیزہ خود مہ نفوماموم

بوگی ناقی چیکہ توغل کدے تو

اگہ میدہ نکنی توغل خو آلی

جور و بازوی مہ بیخی شل کدے تو

اگہ قار و خیشیم تو نشنہ تامو

ما ره آتیش زده پیشپل کدے تو

3/10/2009       

 افطار

ترا دیدم پس از باران دیروز

نسیم سبز را مانند بودی

به جسم و جان و روحم می دمیدی

سرود تازه ای لبخند بودی

لبان روزه دارم روزه بشکست

به خرمایی لبانت در دم صبح

ثواب بوسه هایت نقد نقد است

گرامی باد عید و مقدم صبح

چنان مستم ز افطاری که کردم

که میخواهم همیشه روزه باشد

میان سفره ای افطاری ای جان

دو خرمای لبانت تازه باشد

ترا ترس از جزای آخرت بود

که پیش از شام و عیدت روزه بشکست

دو دستت حلقه شد بر گردن من

طناب بنده گی آنوقت بگسست

کنون هر روز ما عید است و افطار

دیگر در چشمت از ترسِ اثر نیست

مبارک عید جاویدت ازین پس

ز بند بردگی دیگر خبر نیست

چه میشد روز گاران روزه میبود

به دامان شفق افطار میشد

دو روز عمر با لبخند و شادی

ز پشت همدیگر تکرار میشد

21/9/2009

میان کوچه شب دیر وقتیست

نه از مهتاب لبخندِ  تصوّر

نه چشمک میزند استاره خندان

نه از ناهید خندیدن تبلور

فقط شمع است با نور ضعیفش

که در شبها به سختی نور زاید

و نور زرد رنگ نیمه جانش

چو رقص مَی، بجانم شور زاید

به جنگ شب چو در دامان آن شمع

فرو غلتیده  خون دیدگانش

 به قلبم پنجه می ساید ز طوفان

که هر چه زود تر دانم زبانش

که تا از او بپرسم راز عشقش

چو میسوزد ولی لبخند بر لب

بغیر شعله نابود است، هیچ است

بوقت شعله چون شمشیر در شب

زبانش یافتم، پرسیدم از او

تو گویی درد در پیکر نداری؟

میان شعله میسوزد وجودت

خیال زندگی در سر نداری؟

بگفتا کی تواند نور بخشد

کسی که عشق را باور ندارد

شرار رزم در اندیشه اش نیست

و رقص شعله را در سر ندارد 

یگ لزہ فیرسد شودگ، قد دیل خو آل آوال کدوم

دیلمہ بود تانائی تگ، ما روی خو سون توبال کدوم

دیل دہ دیل گیری شودہ، تانائیا تامو شودگ

ما دہ جامی لب تو ار شو شیشتہ چاردہ پال کدوم

واز کدہ گیریئی دیل رہ رافتی ما تانا شودوم

چیم خورہ ایشتہ دہ رای تو، تیسرہ ما متال کدوم

دیلمہ سنکوشور کدہ، قیلہ کدی سالائی سال

کی گیلہ از تو کدوم، یا قد دیگو اینال کدوم؟

قیلہ جیبیر دیلمہ کی نالہ موکد از تائی سنگ

قار شودوم سردیل خو ما، جیغ شوروغلماغال کدوم

او قدر گیری مکم خوردہ دہ دیلمہ یاد تو کی

خالی کونجی لب تورہ دہ خیال خوما توخال کدوم

خاو وبیداری دہ دیلمہ اید مجل تاسیر نکد

شاو وروز سالائی سال ما غم تورہ اشوال کدوم

19/8/2009

دیوی کیٹہ آغیل رہ نیم شی خوردہ

خان رہ ایشتہ ، غریب ایتیم شی خوردہ

جور و بازو دہ ای آغیل نمندہ

قلخی پیر دو اوقرے چیم شی خوردہ

چیمی وجدان رہ خو ڈالر گیریفتہ

امزو خاتیر وتن مو در گیریفتہ

بیگانہ دیل شی در مو نموسوزہ

قیلہ جیبیر مو رہ از سر گیریفتہ

دہ ار جای جیغ و شوری اینتیخابہ

رای رہ سودا کدہ موگیہ سوابہ

بیرارو اوش خورہ بیگرین دہ سر خو

خانہ از دیستی لاش خورو خرابہ

آرکس تبراقی بیگانہ بغل نہ

دیگرو رہ پوست گیریفتہ قومہ کل نہ

بلدہ بیگانہ بیل زددو الی گو

جگے فایدہ ددو کمر مو شل نہ

قوما‏‏ئی شیمہ خور قومہ تبانہ

بانہ دہ پائی قسمد و خودانہ

قومہ سودانہ دہ چوکی و ڈالر

روئی قومو رہ دہ تاریخ سیانہ

وتن رفتہ دہ کامی دیوی خوخور

مو تاکی رہ درے منے خو جیغ شور

بیید کی دیست دہ دیست بازو دہ بازو

دوشمو رہ گور کنی ، مولگہ کنی جور۔

میهنم آنجاست

میهنم آنجاست ، آن میدان جنگ

آن کویر خشک یأس آباد تنگ

تنگ نه از مرز و بوم

بلکه تنگ از عقده ها و بغضهای رنگ رنگ

تنگ تر از گور سرد

بسکه آنجا می خروشد موج طوفانهای درد

مدفن عشق و محبت، مسکن تیر و تفنگ

میهنم آنجاست ، آن میدان جنگ

آنکه جز از درد هجرت ، ارمغان دگری بر مانداشت

حاصل  و بار و بری برما نداشت

آنکه طفلانش بنام او ، به ملک دگران چشمان شانرا میگشایند

تاکه زیر کوله بار رنج  و غم نابود گردند

آنکه خاکش راهمه بفروختند

مانده برجا ، مشت از بیکاره سنگ

میهنم آنجاست ، آن میدان جنگ

آنکه نامش میرساند، انتهای انحصار و ظلم را

مدفن آبای ما آن کهنه قبرستان ز ماست

یاد بود افتخار غور و غرجستان ز ماست

آنکه استدلال آنجا نیست ، جز چنگال و چنگ

میهنم آنجاست ، آن میدان جنگ

آنکه روزی افتخار بود ، لیک امروز ننگ

جاده ی ابریشم آنروز کو ؟

پر شده امروز او از چرس و بنگ

میهنم آنجاست ، آن میدان جنگ

هرکه داد از امن آنجا بر کشید

شب پرستان ریخت او را سر برید

یاد تو جاوید باد ای زاولستان قشنگ

میهنم آنجاست ، آن میدان جنگ

آن کویر خشک یاس آباد تنگ.

 رافتی قد رفتون خو بندی دیل مہ موچوقول کدی

 نامی پاگ و جیر کتو ئی ایشقہ تو جو غول کدی

 رافتی از رفتون تو یگ سال و دو سے ما تیر موشہ

 یگرہ پاس خو توغ کو دہ یگ سال مرہ باکول کدی

 دین مہ تو دونیای مہ تو‏ئی گول مہ تو بول بول مہ تو

رافتی و باغی سووزی ایشقہ بے بول بول کدی

دیل مہ کی گوڈ گوڈ موکد از روشنیگی روئی تو بود

خود خو پس ایلہ کدی چیراغی رای مہ گول کدی

آلی ما قد دردی سر قد دردی دیل چیز کار کنوم؟

تو مرہ موتادی گولی ئی پرستامول کدی

آلی تو دہ مولگی بیگانہ خم و خیال درے

ما رہ دہ یا دائی دیروزنے خو تو مشغول کدی

 آودیدہ جاری یہ از چیمای مہ میسلی آوی جوی

آو دیدہ از چیم میہ تو خیالی آوی قول کدی

22/12/2008

نوربن بیے آبےخو لا‎‎لے تو سر تو قارہ

قبول کو لندنی رہ آتے تو روزنہ کارہ

خیرہ کی دیل شی سنگہ از ار دو پای خو لنگہ

رفتہ دہ مولگی آباد آخیر مونہ او چارہ

خیرہ کی بے سوادہ ، دہ مولگائی آبادہ

دو سےدانہ بنگلہ دمی زیمی او دارہ

دہ ار کودم خانے شی قالینی رنگارنگہ

خانے آتے خو سیل کو جول و ججیم اوارہ

گلے پیر مو میدییہ بچے مہ دہ آتے تو

آتے تو دہ گیریفتو قد اردو دیست تیارہ

بچے مہ گب مہ گوش کو دیق نشو دیل خو خوشکو

اوسکول نرو ازی ‌‌پاس چکر بیزنو بازارہ

تورای تورہ شینیدوم ، مخسد تورہ فامیدوم

آبی اید شوی ننوم ما آر زیل قلم قچارہ

ما جان خورہ فیدانوم، از دیل خو شوی پیدانوم

دہ گور مونوم ما اورہ، ارچن دہ مولگی بارہ

اوسکول خو ننوم ایلہ، تا دم دہ جان مہ باشہ

او رقمی نان خوردو بلدے مہ میسلی زارہ

 به آنان که در مسیر سرنوشت قربانی حادثه دریایی شدند

                                آی دریا بشنو آه سرد من

نوش جان کن ماهی! اعضای تنم         بی کس و بیچاره و بی میهنم

دل ندارم، دل بجایم مانده است            نوش جان کن دست وپایم مانده است

دل به دنیا دادم این دنیاچه کرد؟            پا به دریا ماندم این دریا چه کرد؟

خشم دنیا لقمه ی نانم گرفت              رحم دریا نیمه ی جانم گرفت 

بیل وداسم مانده بر جایم هنوز             مانده بردِه نقش پاهایم هنوز

آی دریا بشنو آه سرد من                     دل نداری تا بدانی درد من 

کس نمی خواند دعا بر رفتنت               نیست چشمی بر ره بر گشتنت

نوش جان کن پاره های پیکرم               چشم وگوش وگرده هایم را سرم

نیست هرگز فرد خاطر خواه تو               نیست چشم کودکی در راه تو 

کودکم با عکس من بازی کند                در نبودم خویش را رازی کند 

غم مخور دریا: نهنگت زنده باد              جای دل این کوه سنگت زنده باد 

زاد گاهم رفت در چنگال جنگ               نیشخند مرگ میبارد تفنگ 

میزنند سودا بخونم رنگ رنگ                گرگ های هار با نیش پلنگ 

قصرهای ساختند از خون من                شُوی دریا ! جامه ی گلگون من 

اقتدار کهنه ام از یاد رفت                      آب وخاک میهنم بر باد رفت 

جای نیش سوسماران بر تنم                ریخت درهم آرزویم، میهنم

دل به دریا دادم این شد چاره ام             بنگرید این هم تن صد پاره ام

نیست دیگر جز تن بیجان من               نیست دیگر اشک در چشمان من. 

1/6/2009

سیب سرخ رنگ

شاخ ازنهال سیب با دوسیب سرخ رنگ

سوی عابران راه خنده میزند قشنگ

کودک که سالها میوه ای ندیده بود

با تمام شوق خود بست شاخه را به سنگ

صاحب نهال سیب باتمام نفرتش

کودک گرسنه را کرد قرقه ای تفنگ

سیب نیم خورده را در میان دست داشت

پای پر زخون و درد میدوید لنگ لنگ

پای تیر خورده اش یاریش نمی نمود

مرد با تفنگ وتیر خشمناک چون پلنگ

میدوید پشت او،میدوید تندو تیز

بلکه سیب وبچّه راباز آورد به چنگ

کودک ایستاد وگفت سیب را بگیرپس

گشنگی تمام میشود باوجود دیو جنگ؟

جنگ                                               همه جا دکان رنگ است همه رنگ می فروشد

                                                     دل من به شیشه سوزد،همه سنگ می فروشد

                                                                                    رازق فانی

همه جا بساط جنگ است، چه زجنگ می فروشد؟

سر و پا و گرده و دل، به تبنگ می فروشد

همه صاحبان قدرت، همه عاملان جنگند

یکی آب وخاک میهن، یکی سنگ می فروشد

همه مردمان جنگی، همه قلبهای سنگی

گج و رنگ خانه هارا، به کلنگ می فروشد

زکجا طناب یابم؟  که سرم بلند گردد

که چه هم وطن به کابل، به فرنگ می فروشد

همه گان به مثل بُمبِ به سراغِ دیگر آیند

همه کاسبان جنگی، که سُرنگ می فروشد.

جنگل از ازدحام حمله های تبر

چون مار زخم خورده به خود تاب میخورد

خونهای سبز رگ و ریشه های او

رنگش بدل شده

انجام خشک آبی چنین شد

جنگل بجای آب خوناب میخورد

گرچند

در رقابت میان درختان

جلغوزه و هلو و انار و سیب

صد شاخه خشک شد

و هزاران هزار غنچه سرازیر شد زشاخ

گرچند خون انار در چشم می خورد

 رنگین و تیره تر ازخون دگران

امّا

باید بیاد داشت جلغوزه نیز

 خون جگر خورده سالهاست،

بومی ترین درخت جنگل مفلوک هم که اوست

اکنون کجاست

از نسل نامدار تبر خورده و نجیب

در جنگل است هیچ؟

تبعید کردنش، در سنگ زار، در سنگ لاخ ،

با این همه از وقتی دستهای تبر

قلاب ارّه شد

در ائتلاف دگری

همراه تیشه ها

طرح نو آزمود

بر چشمه حمله کرد

اکنون جغرافیای جنگل پر سبزه ها وگل

بی فرق و امتیاز

روسویی شعله ها، در کام اژدها

در شیب تند، رو سوی انهدام

خاموش میرود.

لبی جوی

چه قدر یخی دیره روزی زیمیستو لبی جوی

چیم ده راییم تا که بایه مایی تابو لبی جوی

جانمه بیر بیر مونه از یخی یی زیمیستو نیه

تَو گیریفته، تَوی روی یاره دیدو لبی جوی

روش کیده دوم ما ده دیل خو چیز رقم توره بوگیم

آلی پک پورموشت کدوم ما توره گوفتو لبی جوی

کم کمگ ایله موشه از دور خلو بلو کیده

خم وچم کیده میه ، موکونه بیریو لبی جوی

تاکه گوی گیره منِه آغیل کلو تر نه شونه

تشکی تشکی میه او قادی دیرختو لبی جوی

ما خو جیرمیله شودوم بیریو شودوم ماکود شودوم

او حکیمه مو کونه دردای مه در مو لبی جوی .

بورویه روشنیگی خانه تریگه

دیده تو قار نشو دیل مه بریگه

سواد ندروم ده لوغد کی موفاموم؟

ده ای جور میم خدا قد مه شریگه

کووگ کید کید مونه از کویی پیتو

اوولی سوب ده وختی گولی افتو

سوبا اید نه موشود ای شاو مه کشکی

ده خاو مه اورجیگگ شود یار مه ایمشو

کشکی دیده ده بیداری مه میماد

ده دیل تنگی ده ناچاری مه میماد

سری سنگ بور شونوم ده رای یار خو

اوال گیری وفا داری مه میماد

باداما گول کیده اوولی باره

نکو پور موشت کی چیم مه اینتزاره

دمی روزا بییه چی خوب اوایه

دیرختو سری رای تو گول موباره

شمالگ میزنه اوولی سوبه

امدو آسویه پیش تو یگ دو توبه

تو کی خانه نیی زیندویه خانه

تو کی خانه بشی خانه چی خوبه

ترا دیدم که با آیینه  می گفتی سخن هایی

و پوشیدی به پیش او چه زیبا پیرهن هایی

تو با لبخند خود آیینه را معنی ببخشیدی

به شام زلف خود مهمان نمودی نسترن هایی

یکایک قصّه هایی طرّه ات از شانه پرسیدم

و او آورده بود از زلف تو مشک خُتن هایی

تو در امواج آن آیینه رقصیدی و من دیدم

چرا آتش زدی در جان صدها همچو من هایی؟

تو از آوارگی هایی دل من خوب میدانی

مهیّا میکنی هر شب برای من کفن هایی

بیا و باز کن صندوقِ پر اندوه  قلبم را

تو در آیینه میرقصی من و این درد و تنهایی

شاخی ازنهال سیب با دوسیب سرخ رنگ

سوی عابران راه خنده میزند قشنگ

کودکی که سالها میوه ای ندیده بود

با تمام شوق خود بست شاخه را به سنگ

صاحب نهال سیب باتمام نفرتش

کودک گرسنه را کرد قرقه ای تفنگ

سیب نیم خورده را در میان دست داشت

پای پر زخون و درد میدوید لنگ لنگ

پای تیر خورده اش یاریش نمی نمود

مرد با تفنگ وتیر خشمناک چون پلنگ

میدوید پشت او، میدوید تندو تیز

بلکه سیب و بچّه راباز آورد به چنگ

کودک ایستاد و گفت سیب را بگیرپس

گشنگی تمام میشود با وجود دیو جنگ؟